Tag-Archive for » linux «

Sunday, August 04th, 2013 | Author:

I had a power outage affect my server’s large MD RAID array. Rather than let the server as a whole be down while waiting for it to complete an fsck, I had it boot without the large array so I could run the fsck manually.

Hins, when running it manually I realised I had no way of knowing how far it was and how long it would take to complete. This is especially problematic with such a large array. With a little searching I found the tip of adding the -C parameter when calling fsck. I couldn’t find this in the documentation however: fsckhelp showed no such option.

The option turns out to be ext4-specific, and thus shows a perfectly functional progress bar with a percentage indicator. To find the information, instead offsckhelp” eða “man fsck”, you have to inputfsck.ext4help” eða “man fsck.ext4”. 🙂

Deila
Sunday, August 04th, 2013 | Author:

Saga

Margt hafði breyst síðan ég nefndi síðast minn persónulega miðlara – það hefur vaxið um hleypur og mörk (það hefur nú 7TB MD RAID6) og það hafði nýlega verið endurreist með Ubuntu Server.

Bogi var aldrei mistök. Arch Linux hafði kennt mér svo mikið um Linux (og mun halda áfram að gera það á öðrum skjáborðinu mínu). En Arch þarf örugglega meiri tíma og athygli en ég vildi eins og til að eyða á miðlara. Helst myndi ég vilja vera fær til að gleyma um miðlara fyrir a á meðan þangað áminning email segir “Um … það er a par uppfærslur sem þú ættir að líta á, félagi.”

Pláss er ekki ókeypis – og hvorki er pláss

Tækifæri til að flytja til Ubuntu var sú staðreynd að ég hafði keyrt út af SATA hafnir, hafnir sem þarf til að tengja harða diska til the hvíla af the tölva – að 7TB RAID array notar mikið af höfnum! Ég hafði jafnvel burt minn mjög gamall 200GB harður diskur eins og það tók upp einn af þessum höfnum. Ég varaði einnig viðtakanda að diskur er SMART eftirlit ætlað var óáreiðanlegur. Sem tímabundna komast hjá skorts á SATA port, Ég hafði jafnvel flutt OS miðlarans til að setja af fjórum USB stafur í MD RAID1. Crazy. Ég veit. Ég var ekki of ánægður með hraða. Ég ákvað að fara út og kaupa nýja áreiðanlega harður ökuferð og SATA stækkun kort til að fara með það.

Aðal miðlarans Arch skipting var með um 7GB af diski. A stór klumpur af því var skipti skrá, afrit gagna og annað ÝMIS eða óþarfa skrár. Alls í raun stærð af the OS, þ.mt /heim mappa, var aðeins um 2GB. Þetta varð mér að líta inn í a frábær-fljótur SSD aka, hugsa kannski minni einn gæti ekki verið svo dýr. Það kom í ljós að ódýrasta ekki SSD drif ég gæti fundið í raun kosta meira en einn af þessum tiltölulega litlu SSDs. Yay fyrir mig. 🙂

Val? Woah?!

Við val á OS, Ég hafði þegar ákveðið að það myndi ekki vera Arch. Af öllum öðrum vinsæll úthlutun, Ég er mest þekkir Ubuntu og CentOS. Fedora var einnig möguleiki – en ég hafði ekki alvarlega enn talið það fyrir miðlara. Ubuntu vann umferð.

Næsta ákvörðun sem ég þurfti að gera var ekki til staðar að mér fyrr Ubiquity (Uppsetningu Ubuntu er töframaður) spurði hann af mér: Hvernig á að setja upp skipting.

Ég var að byrja að nota SSDs í Linux – Ég er vel meðvitaður um komu á ekki að nota þau rétt, aðallega vegna hættu á lélega langlífi ef misnotuð.

Ég vildi ekki að nota a hollur diskminnissneið. Ég ætla að uppfæra móðurborð miðlarans / CPU / minni ekki of langt í framtíðinni. Byggt á að ég ákvað að ég mun setja skipti í diskminnisskrá núverandi md RAID. The skipti verður ekki sérstaklega hratt en aðeins tilgangi sínum verður fyrir því sjaldgæfur tilefni þegar eitthvað er farið rangt og minni er ekki í boði.

Þetta gerði þá mér að gefa rót leið fullt 60GB út af Intel 330 SSD. Ég íhuga aðgreina / heimili en það virtist bara svolítið tilgangslaust, í ljósi þess hve lítið var notað í fortíðinni. Ég setti fyrst upp skipting með LVM – eitthvað sem ég hef nýlega verið að gera þegar ég setti upp Linux kassi (raunverulega, það er engin afsökun til að nota LVM). Þegar það kom að þeim hluta þar sem ég myndi stilla möppuna, Ég smellti að falla niður og dragast valið ext4. Og ég tók eftir btrfs á sama lista. Bíddu!!

En hvað?

Btrfs (“smjör-Eff-ESS”, “betra-Eff-ESS”, “bí-tré-Eff-ESS”, eða hvað sem þú ímynda sér á daginn) er tiltölulega ný skráarkerfi þróað í því skyni að koma Linux’ filesystem getu aftur á réttan kjöl með núverandi skráarkerfi tækni. Núverandi konungur-af-the-Hill skráarkerfi, “EXT” (núverandi útgáfa heitir ext4) er nokkuð gott – en það er takmarkað, fastur í gömlu hugmyndafræði (hugsa um vörumerki nýr F22 Raptor Vs. að F4 Phantom með hálf-jested tilraun á jafngildi uppfærsla) og ólíklegt er að vera fær um að keppa fyrir mjög lengi með nýrri Enterprise skráarkerfi eins og ZFS Oracle. Btrfs hefur enn a langur vegur til fara og er enn talin á tilraunastigi (eftir því hvern þú spyrð og það lögun sem þú þarft). Margir telja það að vera stöðugt fyrir undirstöðu notkunar – en enginn er að fara að gera neinar ábyrgðir. Og, auðvitað, allir eru að segja að gera og prófa afrit!

Mooooooo

The grundvallarmunur á ext og btrfs er að btrfs er “Kýr” eða “Afrita á Skrifa” skráarkerfi. Það þýðir að gögn er aldrei vísvitandi skrifað um innri the filesystem er. Ef þú skrifa breytingar í skrá, btrfs mun skrifa breytingarnar á nýjan stað á líkamlegri fjölmiðlar og mun uppfæra innri ábendingar til að vísa á nýja staðinn. Btrfs gengur skrefinu lengra í að þessi innri ábendingum (nefndur lýsigögn) eru einnig Kýr. Eldri útgáfur af ext hefði einfaldlega skrifað gögn. Ext4 myndi nota dagbók til þess að tryggja að spilling verði ekki ætti AC stinga vera Bandaríkjamaður út í mesta inopportune stund. The Journal niðurstöður í svipuðum fjölda af skrefum sem þarf til að uppfæra gögn. Með SSD, undirliggjandi vélbúnaður rekur svipaða kýr ferli sama hvað filesystem sem þú ert að nota. Þetta er vegna þess að SSD ökuferð geta ekki í raun skrifa gögn – þeir hafa til að afrita gögn (með breytingum þínum) á nýjan stað og þá eyða gamla blokk alveg. Um hagræðingu á þessu sviði er að SSD gæti ekki einu sinni eyða gamla blokk heldur einfaldlega að gera athugasemd til að eyða blokk síðar þegar hlutirnir eru ekki svo upptekinn. The endir afleiðing er sú að SSD drif passa mjög vel með kýr filesystem og gera framkvæma ekki eins vel með non-kýr skráarkerfi.

Til að gera illt áhugavert, Kýr í filesystem fer auðveldlega hönd í hönd með lögun gestur deduplication. Þetta býður upp á tvenns (eða fleiri) sömu blokkir af gögnum til að geyma að nota aðeins eitt eintak, sparnaður rúm. Með kýr, ef deduplicated skrá er breytt, sérstaks tveggja mun ekki verða fyrir áhrifum sem gögnum breytt skránni mun hafa verið skrifað í mismunandi líkamlega blokk.

Kýr aftur gerir snapshotting tiltölulega auðvelt að framkvæma. Þegar myndatakan er kerfið skráir bara nýja mynd eins og að vera endurtekning á öllum gögnum og lýsigögn innan bindi. Með kýr, þegar breytingar eru gerðar, gögn Ramminn er helst óbreytt, og staðlaða sýn stöðu filesystem er á þeim tíma sem myndatakan var gert getur verið viðhaldið.

A nýja vini

Með ofangreint í huga, sérstaklega þar sem Ubuntu hefur btrfs fáanlegt sem setja í embætti-tíma valkostur, Ég mynstrağur það væri góður tími til að kafa inn í btrfs og kanna smá. 🙂

Hluti 2 kemur bráðum …

Deila
Friday, September 11th, 2009 | Author:

Peace in the land of USB

Under a *nix operating system, having multiple partitions on a USB drive isn’t rocket science, it just works. Í mínu tilfelli, my USB drive has two partitions because the first partition is a bootable Arch Linux installer.

I have Windows on a desktop at homemostly for gamingand many of my colleagues use it too. Since Windows doesn’t do very well with non-Windows partitions I figured I could create a FAT32 partition on the memory stick after the bootable Arch Linux partition. FAT32 is almost ubiquitous and is usable on every common desktop operating system in the world.

Bleh

Unfortunately it doesn’t work straight off the bat. Apparently, Microsoft in their infinite wisdom decided that memory sticks are supposed to have one (and only one) partition. In reality Windows finds the first partition and then ignores any others that happen to be set up:

Please Format

Err, no, I do not want you to format my Arch Linux installation partition

The trick to getting it working is to fool Windows into thinking the device is ekki a regular USB memory stick but perhaps a solid-state hard disk which happens to be connected via USB. Yes I know, this is seriously stupid that Windows behaves this way. A solid-state hard disk is just a whopping big (and fast) memory stick after all!

I found a few sources on how to do this however I still had to figure out some things on my own. Specifically, the guides I found either skipped some steps or didn’t provide enough information on where to download the driver package.

This procedure involves manually changing hardware drivers and installingnon-signeddriversnot intended for your hardware”. I know someone is going to break their system and blame me so I say now that I take no responsibility for any damage you may do to your Windows system as a result of this. Read that again. 😛

Instructions

remove the highlighted text

click for larger version

Download and unzip the driver, originally created by Hitachi, hér. Open the cfadisk.inf file in notepad (or your favourite plaintext editor), and find the section labeled [cfadisk_device]. Remove the section highlighted on the right:

Minimize (don’t close) the editor and go to your desktop iconsright-click on My Computer and select Properties. Select the hardware tab and then select [Device Manager]:

System Properties

Find the device underDisk drives”, right-click your memory stick and select Properties:

Device Manager

Click the Details tab and in the dropdown box on that page, selectHardware Ids”. Click the first line in the list of Hardware IDs and press Ctrl+C to copy the name:

USB Hardware Ids

Don’t close this dialog, go back to notepad (which was minimised) and paste the hardware ID into where the previous content was removed.

Changes pasted into notepad

Save the file in notepad and go back to the device’s property dialog window. Click theDrivertab and click the [Update Driver…] button. In the windows that pop up, selectNo, not this time”; [NEXT] -> “Install from a list or a specific location (Advanced)”; [NEXT] -> “Don’t search. I will choose the driver to install.”; [NEXT] -> [Have Disk…].

Unsigned Drivers - Click Continue Anyway

Browse to the folder where you have saved the modified cfadisk.inf file. Click [OK]. You will find

there is a Hitachi Microdrive driver listed. Select this and click [NEXT]. When the warning

appears, click [Yes]. Another warning will pop up regarding a similar issue (these are theunsigned” og “not intended for your hardwarewarnings I mentioned earlier). Click [Continue Anyway]:

At this point I recommend closing all the dialog boxes related to the setup. Finally, remove and re-insert the memory stick into your USB port and you should find that the extra partitions on the stick are accessible. In the worst-case scenario, you might still need to partition the disk however the hard part is over. 🙂

Deila
Wednesday, April 22nd, 2009 | Author:

Bogi Linux’s installation process is documented on the Arch wiki. I recommend that persons new to Arch try the excellent Beginner’s Guide instead of the Official Arch Linux Install Guide. Though both wiki entries cover similar ground, the Beginner’s Guide gives a lot more relevant information for those new to the system. The Beginner’s Guide is aimed at desktop installation and, as I’m installing a server, I won’t be going through the installation of the graphical environment at all. Assuming that you’re following my installation, assume that I’ve followed the Beginner’s Guide right up to and including the installation of sudo. I installed the ssh daemon afterwards rather than during the initial setup however.

A few small recommendations and notes regarding installation:

  • If you can, consider using a USB memory stick for the installer and keep it handy for future installations.
  • I keep a copy of my localrepositoryof installed applications on my installer memory stick. Once installation is finished I save a bit of download and update time by copying this to the new server’s /var/cache/pacman/pkg/ folder. The repository on my desktop is typically 1.7GB
  • For the rc.conf, South African-appropriate regional settings are:
    LOCALE=en_ZA.utf8
    TIMEZONE=Africa/Johannesburg
  • I’ve set up the network very simply, according to the guide, and will be expanding on the network setup in a later post.
  • As it is for a server, my non-privileged user on the server is only part of 3 groups: wheel (for sudo), storage, and users. A desktop user will likely be in many more groups.

I prefer using an application called yaourt instead of Arch’s default package manager. Yaourt has the exact same usage syntax as pacman except that it supports a few extra options. It is actually a wrapper application in that it, in turn, uses pacman. Importantly, yaourt supports installation of applications from Arch’s AUR. The AUR is a repository of installation scripts built by Arch users for Arch users to easily install applications that are not officially supported by the main Arch repositories. Yaourt can download and install applications from AUR or the main repositories with the same command, treating the AUR asjust another repository”. Pacman unfortunately does not support this.

Again, the installation is covered in the wiki. I recommend the easy route mentioned in the wiki if you’re new at Arch. Its too much too soon to do it the hard way (also mentioned in the wiki entry).

When done, update your system by issuing the single command:

yaourt -Syu

OR

pacman -Syu

and follow the given recommendations.

Deila
Saturday, March 28th, 2009 | Author:

Its amazing how much you can do by combining the small yet powerful commands Unix has available.

This little-used command, time, finally became useful today as a way to report the length of time that certain automated operations are running. In my example, I’m timing how long it takes to build the Linux kernel:

$ time rebuild-kernel26
...
couple-thousand-lines-of-scrolling-text
...
==> Finished making: kernel26 2.6.28.8-1 x86_64 (Sat Mar 28 17:19:52 SAST 2009)
real    62m21.994s
user    43m31.846s
sys     6m1.096s

Yup, that took a little over an hour to build. The values are:

  • realthe actual time elapsed while the command was running – 62 minutes
  • userthe amount of userland time the command used – 43 minutes
  • systhe amount of system time the command used – 6 minutes

(I was busy doing other things while this was happening which is why it took 62 minutes for the desktop to do (43+6=) 49 minutes-worth of work)

If you’re using the GNU version (most likely), it also gives you the option of displaying the results in a custom fashion. Mostly, this command could be useful in scripts where you need to report how long a task tookor maybe? just a geeky way to time something random. 😛

Deila
Category: linux  | Tags: , , , , , , ,  | Leave a Comment