Tag-Arkivi për » hark «

Thursday, November 12th, 2009 | Autor:

If you ever find yourself updating a single application in Arch Linux (a very bad idea, btw) and it upgrades readline you might end up seeing an error along the lines of:
/bin/bash: error while loading shared libraries: libreadline.so.5: cannot open shared object file: No such file or directory
Hopefully you still have a bash prompt open and you haven’t closed them all. If you still can, immediately run the following:
pacman -S bash
else you won’t be able to run bash any more because bash would still be linking to the old version of readline.

Gjithashtu, in future, don’t run
pacman -Sy application
(python in my case)
instead, run:
pacman -Syu
which will ensure that all applications are upgraded.

Personally, I think that bash should have had a dependency set saying that it required the old specific version of readline and the same for the new bash, requiring the new version of readline. Regardless, rather play it safe. 😉

pjesë
E premte, September 11th, 2009 | Autor:

Peace in the land of USB

Under a *nix operating system, having multiple partitions on a USB drive isn’t rocket science, it just works. Në rastin tim, my USB drive has two partitions because the first partition is a bootable Arch Linux installer.

I have Windows- on a desktop at homemostly for gamingand many of my colleagues use it too. Since Windows doesn’t do very well with non-Windows partitions I figured I could create a FAT32 partition on the memory stick after the bootable Arch Linux partition. FAT32 is almost ubiquitous and is usable on every common desktop operating system in the world.

Bleh

Unfortunately it doesn’t work straight off the bat. Apparently, Microsoft in their infinite wisdom decided that memory sticks are supposed to have one (and only one) partition. In reality Windows finds the first partition and then ignores any others that happen to be set up:

Please Format

Err, no, I do not want you to format my Arch Linux installation partition

The trick to getting it working is to fool Windows into thinking the device is jo a regular USB memory stick but perhaps a solid-state hard disk which happens to be connected via USB. Yes I know, this is seriously stupid that Windows behaves this way. A solid-state hard disk is just a whopping big (and fast) memory stick after all!

I found a few sources on how to do this however I still had to figure out some things on my own. Specifically, the guides I found either skipped some steps or didn’t provide enough information on where to download the driver package.

This procedure involves manually changing hardware drivers and installingnon-signeddriversnot intended for your hardware”. I know someone is going to break their system and blame me so I say now that I take no responsibility for any damage you may do to your Windows system as a result of this. Read that again. 😛

Instructions

remove the highlighted text

click for larger version

Download and unzip the driver, originally created by Hitachi, këtu. Open the cfadisk.inf file in notepad (or your favourite plaintext editor), and find the section labeled [cfadisk_device]. Remove the section highlighted on the right:

Minimize (don’t close) the editor and go to your desktop iconsright-click on My Computer and select Properties. Select the hardware tab and then select [Device Manager]:

System Properties

Find the device underDisk drives”, right-click your memory stick and select Properties:

Device Manager

Click the Details tab and in the dropdown box on that page, selectHardware Ids”. Click the first line in the list of Hardware IDs and press Ctrl+C to copy the name:

USB Hardware Ids

Don’t close this dialog, go back to notepad (which was minimised) and paste the hardware ID into where the previous content was removed.

Changes pasted into notepad

Save the file in notepad and go back to the device’s property dialog window. Click theDrivertab and click the [Update Driver…] button. In the windows that pop up, selectNo, not this time”; [Next] -> “Install from a list or a specific location (Advanced)”; [Next] -> “Don’t search. I will choose the driver to install.”; [Next] -> [Have Disk…].

Unsigned Drivers - Click Continue Anyway

Browse to the folder where you have saved the modified cfadisk.inf file. Kliko [OK]. You will find

there is a Hitachi Microdrive driver listed. Select this and click [Next]. When the warning

appears, click [Yes]. Another warning will pop up regarding a similar issue (these are theunsigned” dhe “not intended for your hardwarewarnings I mentioned earlier). Kliko [Continue Anyway]:

At this point I recommend closing all the dialog boxes related to the setup. Finally, remove and re-insert the memory stick into your USB port and you should find that the extra partitions on the stick are accessible. In the worst-case scenario, you might still need to partition the disk however the hard part is over. 🙂

pjesë
E diel, 26 Pri, 2009 | Autor:

Trust me. Ne jemi ende kanë të bëjnë me regexes – vetëm në një rrethrrotullim (dhe paksa praktike) mënyrë. Kjo është një listë mjaft të plotë se si të shkojë për t'i shtyer cache DNS duke përdorur regexes për të treguar se ku metoda të ngjashme devijojnë.

Pse ne duam të qartë cache DNS saktësisht?

Ka një numër arsyesh për të pastruar DNS arka, pse unë besoj se këto janë më të zakonshme:

  • Një intranet shërbim ka një privhëngri (brendshme) IP adresa, kur në rrjetin e kompanisë, por ajo ka një adresë IP publike për qasje jashtë. Kur ju përpiqeni të hyni në këtë shërbim nga jashtë, pasi qasja në atë nga brenda, ka një shans që ju do të keni kopje private (i paarritshëm) IP. Një zgjidhje e mirë afatgjatë është që të bëjë shërbim të paarritshëm, përveç me anë të VPN. Një zgjidhje e thjeshtë është për të lënë punën në punë. 😛
  • Një shërbim i internetit ose web site ndryshon parametrat e tyre DNS dhe desktop tuaj / laptop është duke kërkuar “vjetër” vendosjen. Në këtë rast, vendosjen e re nuk ka ende futem. Hosting Admins të vijnë të gjithë këtë rast shumë shpesh.
  • Privacy: Nëse dikush mund të pista historinë tuaj DNS, atëherë nuk do të ishte shumë e vështirë të kuptoj se cilat faqe web që ju keni qenë duke e parë. Edhe pse faqet individuale që ju keni të shikuarat nuk mund të gjurmuar në këtë mënyrë, e hostname, tilla si “dogma.swiftspirit.co.za” ose “google.com” do të jetë në cache DNS, mundshme në mënyrë që ju të parë të arrihen çdo vend. Ka mënyra më të mira për ta bërë këtë pse. Një shembull është të përdorni një rrjet Tor për të gjitha kërkesat DNS.

Flushing Windows-’ DNS cache, nga command prompt:

Provat tregojnë se para se të Windows- 2000, Windows- OS-së nuk Cache rezultate DNS. The ipconfig komandë, drejtuar nga komandën e shpejtë, është dhënë një kontroll mbi cache DNS dhe ka mbetur pothuajse e njëjtë nga viti.

Për të marrë në ftim nëse përdorni Shiko jo-Admin: Filloni -> Programet -> Aksesorë -> Djathtas-klikoni “Command Prompt” -> Run si Administrator

Përndryshe: Filloni -> Ra -> [cmd ] -> [ OK ]

ipconfig / flushdns

Flush the DNS Resolver Cache in Windows

Është gjithashtu e mundur për të pastruar cache në Windows nga rifillimi the “DNS Client” ose “Dnscache” shërbim.

Flushing Mac OS X DNS cache, nga shell prompt:

Që nga viti Mac OS X, Apple Macs janë drejtimin e një Unix-bazuar, POSIX-përputhje, sistem operativ i bazuar në Nextstep, Vetë fillimisht përmban kodin nga FreeBSD dhe NetBSD. Mac OS X përdor lookupd ose dscacheutil për të menaxhuar cache DNS, në varësi të versionit.

Për të marrë në ftim: Aplikime -> Utilities -> Terminal

(lookupd|dscacheutil) -flushcache

Ajo që kemi këtu? Sipas pjesë 1, the bar vertikale tregon që ose “lookupd” OSE “dscacheutil” janë të pranueshme. The kllapë tregojnë se bar vertikale zbatohet vetëm për “lookupd|dscacheutil” Pjesa e shprehjes. Kështu, the ” -flushcache” nuk është opsionale dhe duhet të përfshihen në komandën në mënyrë që ajo të punojë. Vini re se këto komanda të prodhojë asnjë dalje përveç nëse ka një gabim.

Përdorni dscacheutil në qoftë se ju jeni duke përdorur Mac OS X 10.5 (Leopard) ose më vonë.

Mac OS X:

lookupd -flushcache

Mac OS X Leopard:

dscacheutil -flushcache

Use dscacheutil to flush the cache in Mac OS X Leopard

Ekziston edhe një mjet GUI, DNS Flusher, e cila automatikisht përdor komandën e saktë në dispozicion.

Flushing Linux / Unix’ DNS cache, nga shell prompt:

N.B. Nëse ju nuk e keni as ngurtësohem (me caching lookup aktivizuar), nscd, ose dnsmasq instaluar dhe drejtimin në * nix tuaj të bazuar në desktop / server, ndoshta ju jeni nuk caching DNS në të gjitha dhe nuk ka asgjë për të skuqur. In that case you will be utilising your DNS server for every web request, probably slowing your web experience.* If so, I recommend at least installing nscd as it is the easiest to set up. **

Flushing nscd’s cache

As with the Mac OS command, this produces absolutely no output unless there is an error:

(|sudo )(|/usr/sbin/)nscd -i hosts
  • Use sudo if you’re not already root otherwise the first selection is blank.
  • Specify /usr/sbin/ if nscd is not already within thepath”. If your distribution has nscd in a strange place, locate it first:
locate -r bin/nscd$

Notice that the abovebin/nscd$is itself a regular expression. 🙂

Using nscd, invalidate thehosts” depo e fshehtë, logged in as a user:
sudo nscd -i hosts
Using nscd, invalidate thehosts” depo e fshehtë, logged in as root:
nscd -i hosts
Using nscd, invalidate thehosts” depo e fshehtë, logged in as root, specifying the full path:
/usr/sbin/nscd -i hosts

Flushing bind’s cache

To flush bind’s cache, ne të lëshojë një urdhër me anë të rndc. Përdorni sudo në qoftë se ju nuk jeni tashmë rrënjë:

(|sudo )rndc turret

Rifillimi shërbimet cacheing gjithashtu punon!

Ja se si të rifilluar ose e daemons caching:

(|sudo )(shërbim |/etj /(rc  .d|rc  .d / init  .d|init  .d)/)(ngurtësohem|dnsmasq|nscd) restart

Kjo është duke filluar për të marrë të vështirë për të lexuar. *** Për fat të mirë unë kam shpjeguar në detaje:

  • Si me komandën e mëparshme, përdorni sudo në qoftë se ju nuk jeni tashmë rrënjë.
  • Zgjedhja e dytë e ka opsionin e parë “shërbim “. Kjo vlen kryesisht për Red Hat / CentOS dhe Fedora sistemeve.
  • The “/etj /(rc .d|rc .d / init .d|init .d)/” duhet të zgjerohet më tej. Kjo është për shumicën e sistemeve të tjera. Në përgjithësi, rc.d është për në qoftë se ju jeni duke përdorur një sistem init BSD-style (për shembull: Arch Linux, FreeBSD, ose OpenBSD). Mënyra më e mirë për të dini me siguri e cila urdhëroj për të përdorur është për të "gjetur’ nscd saktë ose dnsmasq path. Shumica flavors Unix, edhe Solaris, përdorni nscd:
locate -r \.d/nscd$ ; locate -r \.d/dnsmasq$ ; locate -r \.d/rndc$
  • The last choice is between “ngurtësohem”, “nscd”, dhe “dnsmasq”. This depends entirely on which is installed and in use.
  • The last of the pattern, ” restart”, is the instruction given to the daemon’s control script.

Hark, using dnsmasq, restarting the cache daemon, logged in as root:

/etc/rc.d/dnsmasq restart

Hark, using nscd, restarting the cache daemon, logged in as user:

sudo /etc/rc.d/nscd restart

CentOS / Red Hat, using nscd, restarting the daemon, as root:

service nscd restart

nscdrestart

Flush Mozilla Firefox’s internal DNS cache:

Mozilla Firefox keeps its own DNS cache for performance. Firefox 2 would cache only 20 entries for up to 60 seconds. The default setting as of Firefox 3 appears to be 512 entries for up to 60 minutes which seems much more reasonable for every-day browsing. If your desktop has a built-in cache (which most now do) then the cache here is actually redundant. Unë nuk jam në dijeni të ndonjë shfletuesit e tjera që zbatojnë DNS caching.

Unë e kam gjetur një zgjidhje pak për kur keni nevojë për të pastruar cache. Duket ka shumë mënyra për ta bërë këtë por këto janë më të lehta, të cilën unë e kam vënë në mënyrë të preferencës.:

  1. Install Firefox DNS Flusher Addon – ofron një buton të turret cache.
  2. Install DNS Cache Addon – ofron një këmbe e cila pamundëson ose mundëson cache DNS.
  3. Cache Clear (pastron cache shfletuesit si dhe DNS Cache): Zgjidh Tools -> Clear Private Data; Deselect të gjitha kutitë përveç Cnjëqë; Kliko [ Clear Private Data Tani ].
  4. Dorë të bëjë atë që bën DNS Cache: vendosur poshtë 2 lidhje:config opsione “network.dnsCacheExpiration” dhe “network.dnsCacheEntries” të 0 dhe pastaj përsëri në default.

Unë kisha një rekord të keq kopje e ruajtur dhe kam pastruar cache shfletuesit. Por e saj duke i dhënë akoma më info gabuar. Çfarë i jep?

Për shkak të asaj se si punon DNS shumimin, ju mundësisht duhet të turret DNS në të gjithë Pret DNS mes vetes dhe “authoritive” presë, duke filluar me ushtrinë më të afërt në presë authoritive (më larg nga browseri juaj).

Si shembull, në qoftë se ju keni një router që është caching DNS, rivendosur cache router-së para se rifillimi cache DNS e sistemit tuaj operativ, dhe vetëm pastaj duhet të jeni të qartë cache në Firefox. Arsyeja është se edhe në qoftë se ju vetëm të qartë OS tuaj dhe arka e Firefox-it, desktop juaj është ende do të kërkojë nga router për vet i keq rekord gjithsesi.

Po në qoftë se serveri im DNS është një server në neto jashtë kontrollit tim?

Ju mund të provoni të përkohshme duke përdorur një nameserver ndryshme, ndoshta edhe një publikisht hapur server. OpenDNS tregon disa informacione të mirë se si ta bëjnë këtë. Nëse ju dëshironi, ju duhet të jetë në gjendje për të marrë informacionin e duhur nga vetë ISP-në tuaj në lidhje me serverat e tyre zgjidhjen e DNS. Një shembull lokal (Afrika e Jugut) është SAIX e cila Listat serverat e tyre zgjidhjen e DNS.

* Gjasa arsyeja pse Firefox-i ka një sasi DNS ndërtuar në ****
** “((pacman|kos) -S|dalin|(yum|zotësi|apt-get) instaluar) nscd” dhe pastaj të sigurojë që shërbimi është shtuar në Scripts fillimin. Referojuni dokumentacionit instalimit shpërndarja tuaj.
*** Unë jam duke kërkuar për një theksim i sintaksës plugin që mund të punojnë me regex
**** Unë kam lexuar deklaratat që rifillimi rrjetin(ing|) shërbimit gjithashtu pastron cache DNS por unë nuk kam parë ndonjë dëshmi që kjo është e vërtetë. Nëse dikush ka një shembull ku kjo është e vërtetë, ju lutemi më me detaje.
pjesë
E mërkurë, April 22nd, 2009 | Autor:

Hark Linux’s installation process is documented on the Arch wiki. I recommend that persons new to Arch try the excellent Beginner’s Guide instead of the Official Arch Linux Install Guide. Though both wiki entries cover similar ground, the Beginner’s Guide gives a lot more relevant information for those new to the system. The Beginner’s Guide is aimed at desktop installation and, as I’m installing a server, I won’t be going through the installation of the graphical environment at all. Assuming that you’re following my installation, assume that I’ve followed the Beginner’s Guide right up to and including the installation of sudo. I installed the ssh daemon afterwards rather than during the initial setup however.

A few small recommendations and notes regarding installation:

  • If you can, consider using a USB memory stick for the installer and keep it handy for future installations.
  • I keep a copy of my localrepositoryof installed applications on my installer memory stick. Once installation is finished I save a bit of download and update time by copying this to the new server’s /var/cache/pacman/pkg/ folder. The repository on my desktop is typically 1.7GB
  • For the rc.conf, South African-appropriate regional settings are:
    LOCALE=en_ZA.utf8
    TIMEZONE=Africa/Johannesburg
  • I’ve set up the network very simply, according to the guide, and will be expanding on the network setup in a later post.
  • As it is for a server, my non-privileged user on the server is only part of 3 groups: wheel (for sudo), storage, and users. A desktop user will likely be in many more groups.

I prefer using an application called kos instead of Arch’s default package manager. Yaourt has the exact same usage syntax as pacman except that it supports a few extra options. It is actually a wrapper application in that it, in turn, uses pacman. Importantly, yaourt supports installation of applications from Arch’s AUR. The AUR is a repository of installation scripts built by Arch users for Arch users to easily install applications that are not officially supported by the main Arch repositories. Yaourt can download and install applications from AUR or the main repositories with the same command, treating the AUR asjust another repository”. Pacman unfortunately does not support this.

Again, the installation is covered in the wiki. I recommend the easy route mentioned in the wiki if you’re new at Arch. Its too much too soon to do it the hard way (also mentioned in the wiki entry).

When done, update your system by issuing the single command:

yaourt -Syu

OSE

pacman -Syu

and follow the given recommendations.

pjesë
E mërkurë, March 25th, 2009 | Autor:

I finally got Ignite Realtime'S Spark to work. I don’t particularly like Sparkits a necessity though and I’m sure others have had trouble with it.

As some readers might be aware, I’m using 64-bit Arch Linux. Spark runs on top of a JRE, independent of the base platform. Therefore, this shouldn’t be an issue. Megjithatë, Spark appears to come bundled with a 32-bit JRE.

After a lot of hassle, I eventually figured all I had to do was obscure or remove (rename or delete) the bundled JRE. This way, Spark’s startup script wouldn’t find the bundled JRE and it would be forced to search for the one built into the system. I had previously installed openjdk, an open source JRE from Arch’s [shtesë] repository.

There also happens to be a minor bug in the startup script in that its looking for a folder called “dritaret” when there’s clearly no such folder except one named “linux”. Go figure.

Anyway, here’s the gist of the installation if you’re doing it manually on 64bit dhe you already have a JRE (such as openjdk) installed for your system:

mkdir -p ~/src
cd ~/src
wget http://download.igniterealtime.org/spark/spark_2_5_8.tar.gz
tar -zxvf spark_2_5_8.tar.gz
mv Spark/jre Spark/jre.not
sed -i 's/\/lib\/windows/\/lib\/linux/g' Spark/Spark
sudo mkdir -p /opt
sudo mv Spark /opt
pjesë