Tag-Arkivi për » linux «

E diel, 4 gusht, 2013 | Autor:

Unë kisha një ndërprerje të energjisë të ndikojë server sime të madhe md RAID grup. Në vend se le server si një e tërë të jetë poshtë, ndërsa duke pritur për atë për të përfunduar një FSCK, I kishte të boot pa grup të madh kështu që unë mund të drejtuar FSCK me dorë.

Megjithatë, kur running atë me dorë unë kuptova se nuk kishte asnjë mënyrë për të ditur se sa larg ajo ishte dhe sa kohë do të marrë për të përfunduar. Kjo është veçanërisht problematike me të tillë një grup të madh. Me një kërkim të kam gjetur majën e duke shtuar se-C parametër kur e quan FSCK. Unë nuk mund të gjeni këtë në dokumentacionin e megjithatë: FSCK –ndihmë tregoi asnjë mundësi të tillë.

Opsioni rezulton të jetë ext4-e të Caktuar, dhe në këtë mënyrë tregon një bar të përkryer funksionale e përparimit me një tregues përqindje. Për të gjetur informacionin, në vend të “FSCK –ndihmë” ose “njeri FSCK”, ju keni për të dhëna “fsck.ext4 –ndihmë” ose “njeri fsck.ext4”. 🙂

pjesë
E diel, 4 gusht, 2013 | Autor:

Histori

Pjesa më e madhe e kishte ndryshuar që kam kaluar përmendur mia server personal – ajo është rritur me hapa të mëdhenj (ajo tani ka një 7TB md RAID6) dhe ajo kishte qenë rindërtuar kohët e fundit me Ubuntu Server.

Hark nuk ishte një gabim. Arch Linux kishte mësuar tashmë me mua aq shumë rreth Linux (dhe do të vazhdojë të bëjë kështu në tavolinën e punës time të tjera). Por Arch patjetër kërkon më shumë kohë dhe vëmendje se unë do të doja për të shpenzuar në një server. Idealisht unë do të preferoj që të jetë në gjendje të harrojnë për serverin për një kohë derisa një email përkujtues thotë “um … ka disa përditësime çift që ju duhet të shikoni në, buddy.”

Hapësirë ​​nuk është e lirë – dhe as nuk është hapësirë

Mundësi të emigrojnë për Ubuntu ishte fakti që unë kisha dalë jashtë e SATA portet, portet e kërkuara të lidheni hard drives për pjesën tjetër të kompjuterit – se 7TB array RAID përdor një shumë të porteve! I kishte dhënë edhe më larg mia shumë vjetër disk 200GB vështirë si ajo e mori një prej këtyre porteve. Unë gjithashtu paralajmëroi marrësit që disku-së SMART Monitorimi i tregoi se ishte i pabesueshëm. Si një workaround përkohshëm të mungesës së porteve SATA, I kishte emigruar edhe OS e serverit për një grup prej katër USB shkopinj në një md RAID1. I çmendur. Unë e di. Unë nuk ishte shumë i kënaqur me shpejtësi. Unë vendosa të shkoj jashtë dhe për të blerë një makinë të re të vështirë të besueshëm dhe një kartë SATA zgjerim të shkuar me të.

Ndarje primare serverin e Arch u përdorur në lidhje me disk 7GB e. Një copë e madhe që ishte një bie në ujdi skedar, Të dhënat cached dhe dosjet e panevojshme ose përndryshe Ndryshme. Në përgjithësi madhësia aktuale e OS, përfshirë /shtëpi dosje, ishte vetëm rreth 2GB. Kjo bëri mua që të shikojmë në një super-fast SSD ngas, duke menduar ndoshta një më të vogël mund të mos jetë aq e shtrenjtë. Ajo doli se më e lirë jo-SSD makinë unë mund të gjeni të vërtetë të kushtojë më shumë se një nga këto SSD relativisht të vogla. Yay për mua. 🙂

Zgjedhje? Woah?!

Në zgjedhjen e OS, Unë do të tashmë të vendosur se nuk do të jetë Arch. Nga të gjitha shpërndarjet e tjera të njohura, Unë jam më i njohur me Ubuntu dhe CentOS. Fedora ishte gjithashtu një mundësi – por unë nuk e kishte seriozisht ende konsideruar atë për një server. Ubuntu fitoi raundin e.

Vendimi tjetër që unë kam për të bërë nuk ka ndodhur me mua derisa Kodogjendje (Magjistar Ubuntu instalimi) pyeti atë për mua: Si për të ngritur ndarëse.

Unë kam qenë i ri për të përdorur SSD në Linux – Unë jam i vetëdijshëm për të metat e të mos përdorimin e tyre të saktë, kryesisht për shkak të rrezikut të tyre të jetëgjatësisë të dobët, nëse keqpërdoret.

Unë nuk dua të përdorni një ndarje swap dedikuar. Kam planifikuar në përmirësimin e motherboard e serverit / CPU / Memory jo shumë larg në të ardhmen. Bazuar në këtë kam vendosur unë do të vënë në një shkëmbim file swap në RAID md ekzistuese. Swap-i nuk do të jetë veçanërisht e shpejtë, por qëllimi i tij i vetëm do të jetë për atë rast të rrallë kur diçka ka shkuar gabim dhe kujtesa nuk është në dispozicion.

Kjo pastaj u largua për mua që të jap rruga rrënjë 60GB plotë nga një Intel 330 SSD. I konsideruar ndan / shtëpi, por ai thjesht u duk pak e pakuptimtë, jepet sa pak është përdorur në të kaluarën. I pari ngritur ndarjen me LVM – diçka që unë kam qenë kohët e fundit duke bërë sa herë që unë të ngritur një kuti Linux (vërtet, nuk ka asnjë justifikim për të mos përdorin LVM). Kur ajo mori në pjesën ku unë do të konfiguruar sistemin e skedave, Unë klikuar drop-down dhe përzgjedhur instinktivisht ext4. Pastaj kam vënë re btrfs në listën e njëjtë. Varet nga!!

Por një çfarë?

Btrfs (“gjalpë-EFF-ess”, “mirë-EFF-ess”, “bee-pemë-EFF-ess”, apo çfarëdo që ju pëlqej në ditën e) është relativisht e re filesystem zhvilluar në mënyrë që të sjellë Linux’ aftësitë skedareve përsëri në udhë me filesistemit teknologjisë aktuale. King-of-the-Hill ekzistuese filesystem, “ext” (Versioni aktual i quajtur ext4) është shumë e mirë – por ajo është e kufizuar, mbërthyer në një paradigmë të vjetër (të mendojnë për një markë të re F22 Raptor vs. një F4 Phantom me një përpjekje gjysmë-jested në një përmirësim Ekuivalente) dhe nuk ka gjasa të jetë në gjendje për të konkurruar për shumë kohë me filesystems Ndërmarrjeve të reja të tilla si ZFS Oracle. Btrfs ka ende një rrugë të gjatë për të shkuar dhe është ende konsiderohet eksperimentale (në varësi të cilët ju pyesni dhe çfarë karakteristikat që ju nevojitet). Shumë e konsiderojnë atë të jetë e qëndrueshme për përdorim bazë – por askush nuk do të bëjë ndonjë garanci. Dhe, sigurisht, të gjithë është thënë për të bërë backups dhe provë!

Mooooooo

Dallimi më themelor mes ext dhe btrfs është se btrfs është një “Lopë” ose “Shkruani kopje në” filesystem. Kjo do të thotë se të dhënat nuk është në të vërtetë qëllim overwritten nga internals filesystem-së. Nëse ju shkruani një ndryshim në një skedar, btrfs do të shkruaj ndryshimet tuaja në një vend të ri mbi mediat fizike dhe do të update pointers brendshme për të referuar në lokacionin e ri. Btrfs shkon një hap më tej në se këto pointers brendshme (referuar si metadata) janë edhe Lopë. Versionet e vjetra të ext do të ketë thjesht overwritten të dhënat. Ext4 do të përdorë një ditar për të siguruar që korrupsioni nuk do të ndodhë duhet të plug AC të yanked jashtë në momentin më të pakohë. Rezultatet ditar në një numër të ngjashëm të hapave të nevojshme për përditësimin e të dhënave. Me një SSD, hardware themelor operon një proces i ngjashëm Cow pa marrë parasysh se çfarë ju jeni duke përdorur filesystem. Kjo është për shkak se disqet SSD në fakt nuk mund të prishësh të dhënat – ata duhet të kopje të të dhënave (me ndryshimet tuaja) në një vend të ri dhe pastaj të fshihet bllok të vjetër tërësisht. Një optimization në këtë fushë është se një SSD nuk mund edhe të fshihet bllok të vjetër, por në vend të thjesht të bëjë një shënim për të fshirë bllok në një kohë të mëvonshme, kur gjërat nuk janë aq të zënë. Rezultati përfundimtar është se disqet SSD përshtatet shumë mirë me një filesystem lopë dhe nuk e kryejnë, si dhe me organizatat jo-lopë filesystems.

Për t'i bërë gjërat interesante, Lopë në filesystem lehtë shkon dorë për dore me një funksion të quajtur deduplication. Kjo i lejon dy (ose më shumë) blloqe identike e të dhënave të ruhen duke përdorur vetëm një kopje të vetme, hapësirë ​​ruajtje. Me lopë, në qoftë se një skedar deduplicated është modifikuar, binjak ndarë nuk do të preken të dhënat e tanishëm do të ketë qenë shkruar në një bllok të ndryshme fizike.

Lopë nga ana e bën snapshotting relativisht e lehtë për të zbatuar. Kur një fotografi është bërë sistemi thjesht regjistron pamje të re si një dyfishim i të gjitha të dhënave dhe metadata brenda vëllimit të. Me lopë, kur ndryshimet janë bërë, Të dhënat e snapshot-së qëndron e paprekur, dhe një pamje të qëndrueshme e statusit të filesystem në kohën snapshot është bërë mund të mbahet.

Një mik i ri

Me lart në mendje, sidomos si Ubuntu ka bërë btrfs në dispozicion si një opsion install kohë, Unë i realizuar artistikisht ajo do të jetë një kohë e mirë të zhyten në btrfs dhe të eksplorojnë pak. 🙂

Pjesë 2 vjen së shpejti …

pjesë
E premte, September 11th, 2009 | Autor:

Peace in the land of USB

Under a *nix operating system, having multiple partitions on a USB drive isn’t rocket science, it just works. Në rastin tim, my USB drive has two partitions because the first partition is a bootable Arch Linux installer.

I have Windows- on a desktop at homemostly for gamingand many of my colleagues use it too. Since Windows doesn’t do very well with non-Windows partitions I figured I could create a FAT32 partition on the memory stick after the bootable Arch Linux partition. FAT32 is almost ubiquitous and is usable on every common desktop operating system in the world.

Bleh

Unfortunately it doesn’t work straight off the bat. Apparently, Microsoft in their infinite wisdom decided that memory sticks are supposed to have one (and only one) partition. In reality Windows finds the first partition and then ignores any others that happen to be set up:

Please Format

Err, no, I do not want you to format my Arch Linux installation partition

The trick to getting it working is to fool Windows into thinking the device is jo a regular USB memory stick but perhaps a solid-state hard disk which happens to be connected via USB. Yes I know, this is seriously stupid that Windows behaves this way. A solid-state hard disk is just a whopping big (and fast) memory stick after all!

I found a few sources on how to do this however I still had to figure out some things on my own. Specifically, the guides I found either skipped some steps or didn’t provide enough information on where to download the driver package.

This procedure involves manually changing hardware drivers and installingnon-signeddriversnot intended for your hardware”. I know someone is going to break their system and blame me so I say now that I take no responsibility for any damage you may do to your Windows system as a result of this. Read that again. 😛

Instructions

remove the highlighted text

click for larger version

Download and unzip the driver, originally created by Hitachi, këtu. Open the cfadisk.inf file in notepad (or your favourite plaintext editor), and find the section labeled [cfadisk_device]. Remove the section highlighted on the right:

Minimize (don’t close) the editor and go to your desktop iconsright-click on My Computer and select Properties. Select the hardware tab and then select [Device Manager]:

System Properties

Find the device underDisk drives”, right-click your memory stick and select Properties:

Device Manager

Click the Details tab and in the dropdown box on that page, selectHardware Ids”. Click the first line in the list of Hardware IDs and press Ctrl+C to copy the name:

USB Hardware Ids

Don’t close this dialog, go back to notepad (which was minimised) and paste the hardware ID into where the previous content was removed.

Changes pasted into notepad

Save the file in notepad and go back to the device’s property dialog window. Click theDrivertab and click the [Update Driver…] button. In the windows that pop up, selectNo, not this time”; [Next] -> “Install from a list or a specific location (Advanced)”; [Next] -> “Don’t search. I will choose the driver to install.”; [Next] -> [Have Disk…].

Unsigned Drivers - Click Continue Anyway

Browse to the folder where you have saved the modified cfadisk.inf file. Kliko [OK]. You will find

there is a Hitachi Microdrive driver listed. Select this and click [Next]. When the warning

appears, click [Yes]. Another warning will pop up regarding a similar issue (these are theunsigned” dhe “not intended for your hardwarewarnings I mentioned earlier). Kliko [Continue Anyway]:

At this point I recommend closing all the dialog boxes related to the setup. Finally, remove and re-insert the memory stick into your USB port and you should find that the extra partitions on the stick are accessible. In the worst-case scenario, you might still need to partition the disk however the hard part is over. 🙂

pjesë
E mërkurë, April 22nd, 2009 | Autor:

Hark Linux’s installation process is documented on the Arch wiki. I recommend that persons new to Arch try the excellent Beginner’s Guide instead of the Official Arch Linux Install Guide. Though both wiki entries cover similar ground, the Beginner’s Guide gives a lot more relevant information for those new to the system. The Beginner’s Guide is aimed at desktop installation and, as I’m installing a server, I won’t be going through the installation of the graphical environment at all. Assuming that you’re following my installation, assume that I’ve followed the Beginner’s Guide right up to and including the installation of sudo. I installed the ssh daemon afterwards rather than during the initial setup however.

A few small recommendations and notes regarding installation:

  • If you can, consider using a USB memory stick for the installer and keep it handy for future installations.
  • I keep a copy of my localrepositoryof installed applications on my installer memory stick. Once installation is finished I save a bit of download and update time by copying this to the new server’s /var/cache/pacman/pkg/ folder. The repository on my desktop is typically 1.7GB
  • For the rc.conf, South African-appropriate regional settings are:
    LOCALE=en_ZA.utf8
    TIMEZONE=Africa/Johannesburg
  • I’ve set up the network very simply, according to the guide, and will be expanding on the network setup in a later post.
  • As it is for a server, my non-privileged user on the server is only part of 3 groups: wheel (for sudo), storage, and users. A desktop user will likely be in many more groups.

I prefer using an application called kos instead of Arch’s default package manager. Yaourt has the exact same usage syntax as pacman except that it supports a few extra options. It is actually a wrapper application in that it, in turn, uses pacman. Importantly, yaourt supports installation of applications from Arch’s AUR. The AUR is a repository of installation scripts built by Arch users for Arch users to easily install applications that are not officially supported by the main Arch repositories. Yaourt can download and install applications from AUR or the main repositories with the same command, treating the AUR asjust another repository”. Pacman unfortunately does not support this.

Again, the installation is covered in the wiki. I recommend the easy route mentioned in the wiki if you’re new at Arch. Its too much too soon to do it the hard way (also mentioned in the wiki entry).

When done, update your system by issuing the single command:

yaourt -Syu

OSE

pacman -Syu

and follow the given recommendations.

pjesë
Saturday, March 28th, 2009 | Autor:

Its amazing how much you can do by combining the small yet powerful commands Unix has available.

This little-used command, time, finally became useful today as a way to report the length of time that certain automated operations are running. In my example, I’m timing how long it takes to build the Linux kernel:

$ time rebuild-kernel26
...
couple-thousand-lines-of-scrolling-text
...
==> Finished making: kernel26 2.6.28.8-1 x86_64 (Sat Mar 28 17:19:52 SAST 2009)
real    62m21.994s
user    43m31.846s
sys     6m1.096s

Yup, that took a little over an hour to build. The values are:

  • realthe actual time elapsed while the command was running – 62 minutes
  • userthe amount of userland time the command used – 43 minutes
  • systhe amount of system time the command used – 6 minutes

(I was busy doing other things while this was happening which is why it took 62 minutes for the desktop to do (43+6=) 49 minutes-worth of work)

If you’re using the GNU version (most likely), it also gives you the option of displaying the results in a custom fashion. Mostly, this command could be useful in scripts where you need to report how long a task tookor maybe? just a geeky way to time something random. 😛

pjesë
Kategori: linux  | Tags: , , , , , , ,  | Lini një koment